Η βλακεία πληρώνεται...
Σχόλιο σε στήλη της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Εδεσσαϊκή» σε πρόσφατο φύλλο της: «Λοιπόν αυτή η ιστορία με τα τοπικά πανηγύρια την έχω βαρεθεί. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Πας βρε αδελφέ να ξεσκάσεις λίγο, να απολαυσεις που λένε και εκεί που ετοιμάζεσαι να ακούσεις τραγούδια και χορούς που θυμίζουν Ελλάδα και Μακεδονία, το μόνο που ακούς είναι περίεργους ρυθμούς, και μια γλώσσα που ούτε στο ελάχιστο δε θυμίζει Ελλάδα. Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα παλληκάρια. Γιατί κάποια στιγμή η βλακεία πληρώνεται..» Τι να πρωτογραψω για το παραπάνω σχόλιο; Πρώτoν, γιατί ο συγκεκριμένος σχολιαστής πηγαίνει σε μακεδονικά (τοπικά= εντόπια, όπως τα ονομάζουν κάποιοι) πανηγύρια αφού δεν του αρέσει η μουσική και δεν καταλαβαίνει τα τραγούδια τους; Φίλε, δεν είσαι υποχρεωμένος να παρευρίσκεσαι σε μακεδονικά πανηγύρια αφού δεν σου αρέσουν. Όμως, ούτε οι Μακεδόνες που πηγαίνουν σε αυτά είναι υποχρεωμένοι να ακούν τραγούδια στα ελληνικά αφού τους αρέσουν αυτά που είναι στα μακεδονικά (και γι’ ...